Treurig Taboe

Er is een taboe op ongelukkig zijn. Hoeveel mensen vertellen nu écht hoe het met ze gaat, als er wordt gevraagd ´Hoe is het met je?’. Niet veel. Het is cliché, maar door social media laten we de beste kant van onszelf zien. Hoeveel we zijn afgevallen, hoe leuk onze vakantie was, of hoe vaak we deze week weer zijn uit geweest. Nooit zie je een statusupdate op Facebook waarin staat: ‘Het gaat even niet zo lekker met me, wie komt me troosten?’


Natuurlijk hop je met een fles wijn en bak Ben & Jerry’s de trein in als de relatie van een goede vriend(in) over is en heeft iedereen het tegenwoordig druk, maar hoe het nu echt met je gaat, dat willen mensen óf niet horen, óf niet vertellen, ik ben er nog niet achter. Zelf ben ik inmiddels opgehouden te zeggen dat het goed met me gaat als dat niet zo is. Natuurlijk ga ik niet om medelijden vragen, maar het is zoals het is, dus als ’t even niet zo lekker gaat, geef ik dat aan, als iemand vraagt hoe het met me is. En ik vind dat iedereen dat zou moeten doen. Anders moet je maar niet vragen hoe het met me is. Vind ik ook prima!

Het probleem zit ‘m denk ik in dat mensen niet weten hoe ze er op moeten reageren, als iemand niet gelukkig is of niet goed in z’n vel zit. Ze hebben óf geen zin om een luisterend oor te bieden, of weten oprecht niet wat ze moeten doen. Want je hoort niet ongelukkig te zijn. Dan heb je toch een beetje gefaald, want het leven is maakbaar, niet waar? Meer dan ooit zijn wij baas over ons eigen leven, en zouden we het dus moeten kunnen inrichten naar onze zin. Natuurlijk zijn er ups en downs, maar waarom altijd maar alles positief brengen? Soms is ’t gewoon even kut en zwaar. Soms heb je gewoon aandacht en liefde nodig, of wil je juist met rust worden gelaten. Soms weet niemand, niet jijzelf en niet je omgeving, hoe ’t verbeterd kan worden.

Verwachtingen
Het leven valt best vaak tegen, want ook al ben je in Nederland geboren, kun je je boodschappen betalen en heb je een huis, iedereen heeft zo z’n eigen problemen, die niet voor elkaar onder doen. Soms is het (leven, werk, school, liefde, familie, enz.) gewoon niet wat je had verwacht of had gehoopt. Of dat nou tijdelijk of altijd zo is. Maar komt dat niet juist door dat taboe op ongelukkigheid? Komt dat niet juist omdat iedereen altijd positief is over ’t leven, opleidingen, banen, relaties? Dat creëert verwachtingen, die vaak niet uitkomen. Als je je afvraagt waarom ik soms (of vaak) zo negatief of pessimistisch ben, dan is dat omdat ik slecht kan tegen teleurstelling. Zolang je geen verwachting hebt, kan het alleen maar meevallen, zo gaat het in mijn hoofd. Want als je wel iets verwacht en het loopt anders, is het dus eigenlijk al misgegaan.

Ook moeten we denk ik niet vergeten hoe verschillend iedereen is. Hoe verschillend iedereen reageert op dingen, of wat iemand ergens van vindt. Dat jij met twee vingers in je neus je opleiding in vier jaar afrond, betekent niet dat je klasgenoot het net zo makkelijk vindt, of net zo leuk. Ook al is diegene misschien wel net zo slim. Dat jij gelukkig wordt van 60uur in de week werken en er energie van krijgt om alles te geven op je werk, betekent niet dat je collega dat ook zo ervaart. Iedereens prioriteiten en voorkeuren zijn anders, en daar komen ze zelf vaak ook pas gaandeweg achter. En ik denk dat je daar stiekem best een tijdje mee bezig bent. Je hele leven, misschien wel. Want het streven om gelukkig te zijn is altijd zo groot, dat het vast altijd beter kan. Tsja.

Geen blije eikel
Wat ik probeer te zeggen, is dat het niet erg is om (even)  ongelukkig te zijn. Dat woord klinkt zo zwaar, maar wie is er nou altijd gelukkig? Geluk zit in momenten, denk ik. In lekker eten, een gezellige avond, of een stukje fietsen. Op die momenten kun je denk ik het beste je leven bouwen, want je dagelijkse bezigheden zullen je echt niet altijd gelukkig maken. En als dat inderdaad niet zo is, dan is dat niet erg. Je hoeft niet altijd de blije eikel uit te hangen. Accepteer gewoon dat ’t soms even kut is, vooral als je er echt niets aan kunt doen, omdat je nu eenmaal geld moet verdienen, of omdat je je opleiding af moet maken. En als je er wel iets aan kunt doen, ook al is het iets kleins (verwen jezelf eens met een reep chocola of nieuwe parfum), doe dat dan. Pak dat kleine momentje, en teer daar gewoon lekker een dag op. Of een week, wat jij wilt. Het ‘grote’ geluk heeft nu eenmaal tijd nodig. Daar moet je aan werken, net als aan een relatie, je werk, je vriendschappen.. En dat hoeft niet nu. Je hoeft er geen zin in te hebben. Je mag best even ongelukkig zijn. <3



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *