Sombere slobberdag

Soms heb je van die dagen. Of althans, ik wel. Van die dagen dat je je zó somber en verdrietig voelt en dat je echt even niet meer weet waar je ’t moet zoeken en waar je met jezelf naar toe moet. Je hebt al in geen weken iets echt leuks gedaan en met school/werk wil het maar niet lukken. Zo’n dag waarop je een glas laat vallen en er dan om moet janken (stiekem kan je dat glas natuurlijk niets schelen, maar het was net even de druppel). En dan is het hek ook van de dam, janken totdat je ogen zo bol zijn als die van mijn vissies en je je hartslag in je hoofd voelt bonken…


En nou niet doen alsof ik de enige ben, vooral meiden zijn erg goed in zo’n dag vol gejank. En ik dus ook. Een tijdje geleden had ik zo’n dag. School wilde maar niet lukken, vriendlief was er niet en ik heb geen mens gesproken die dag. Het was gewoon allemaal ontzettend Meh en Blegh. Ik zag ’t echt even niet meer goed komen. Dat voelt dan ook echt zo, alsof het niet meer goed komt. Dat je je diploma nooit haalt en met een mega-schuld komt te zitten, dat je voortaan vriendenloos door het leven zult gaan en dat je ook nog ‘ns best wel lelijk bent (want dat is iedereen na zo’n huilbui. Ook Maxima). Terwijl je de volgende dag al weer van de schrik bekomen bent en het gelukkig weer wat rooskleuriger ziet.

Ik vind het altijd heel bijzonder hoe ik op zo’n dag echt even niet meer weet wat ik moet en alleen nog maar met een jankgezicht rond kan lopen en piekeren, terwijl ik dan de volgende dag denk: Ik ga het helemaal anders doen en het komt allemaal goed. De dag erna is het dan weer net als eerst en is er niets veranderd. Je zou je toch gaan afvragen waar dat gejank dan goed voor is, maar ergens lucht het meestal ook op en heb je in ieder geval je gevoel ‘eruit’, ofzo. En ondanks dat je denkt dat het janken staat voor een groter probleem, helpt het soms juist ook om lekker een potje te janken. Het lucht op, en meestal krijg ik erna altijd heel goede ideeën over hoe het beter kan, om nog zo’n bui te voorkomen. Dat is dan misschien een typisch vrouwentrekje, maar het is beter dan altijd alles maar te happen en binnen te houden.

Wat bij mij in zo’n situatie wel eens wil helpen, al helpt het nog beter als ik boos en gefrustreerd ben, is opruimen. Letterlijk opruimwoede, dus. De kledingkast uitruimen, de was doen, wc schoonmaken, alles afstoffen wat er valt af te stoffen en dan met Triggerfinger (dat is muziek) op volumestand 100. Of juist hele emo-muziek om lekker mee te bleren. Ik vind het zo fijn dat muziek gewoon altijd fijn is. Als je je heel goed voelt, is het heerlijk om een zomerse powerplaat op te zetten en je ding te doen, of als je je kut voelt, lekker meejanken met een zielig liedje.

Zolang die dingen er nog zijn, muziek om je mee af te reageren, lieve mensen om je heen die voor je klaar staan of ergens een lichtpuntje, komt het allemaal natuurlijk wel goed. En ik kan me niet indenken dat er nooit meer zo´n lichtpuntje zou zijn. Dus als je nou ook zo´n dag/week/maand/jaar hebt, ga dan op zoek naar dat lichtpuntje. Dat éne ding waar je wel blij van wordt. Ga erop uit, wandel een stuk, aai een hond, drink met je vrienden of koop nieuwe schoenen. Schrijf een verhaaltje of reis naar het dichtstbijzijnde strand, bak brownies of maak schoon.
Als je na die activiteit nog niet bent opgebeurd, geef je er dan ook gewoon aan over. Kijk een zielige film, open de zoutste, vetste zak chips die je kunt vinden of bestel een pizza en zwelg lekker even in zelfmedelijden. Maar, als je de volgende dag opstaat, doe je alsof gisteren niet bestond en je de wereld aan kunt. Want dat is ook zo!

Ben ik de enige met dit soort dagen? Niet onbelangrijk, trouwens; nee, ik was niet ongesteld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *