Eigenwijze ergernissen #2

Jaaaaaaaa hooor istie weeer. Ik heb me meer dan een maand lang genoeg kunnen ergeren, dus ik heb er maar weer een lijstje van gemaakt! 5 ergernissen waar ik de afgelopen tijd tegenaan liep. Van ontbrekende tomatenpuree tot mijn eigen vergeetachtigheid en van een drilboor tot George Michael. Alle ergernissen, met details en verklaring. Komtiedanhe!




1. Verbouwende buren.
Onze buurman, de baas van de snackbar die linksonder ons zit, is aan het verbouwen. Het hele pand, van boven tot beneden, zaak en woonhuis, alles wordt aangepakt. Hij is al meer dan een maand bezig, en inmiddels word ik er compleet gek van. De stoflaag op de ramen heb ik vorige week toch maar eens weggepoetst, ik zag bijna niets meer. Maar dit is nog bescheiden vergeleken bij de geluidsoverlast. Die man heeft blijkbaar geen slaap nodig, want het begint ’s ochtends en het eindigt pas ’s avonds laat. Niet alle dagen, maar toch. Je zou toch denken dat die muur op een gegeven moment helemaal kapot is met al die drilboren erin.
Het toppunt was toch wel dat vriendlief en ik eindelijk eens in het weekend samen konden uitslapen, en ze besloten de dakpannen te vervangen. Hierdoor stonden ze met hun steiger praktisch ín onze slaapkamer, wat elk gevoel van romantiek en vrijheid liet verdwijnen. En bedankt he!

2. De Lidl en zijn ontbrekende producten.
Ik houd van de Lidl, begrijp me niet verkeerd. Voor een volle kar betaal je 50 euro en ze hebben een hoop lekkere producten die bij mij de (koel)kast goed vullen. Maar man, wat erger ik me kapot als de dingen weer eens op zijn daar. Ik heb geen zín om daarna nog eens naar de Jumbo of Appie door te fietsen, dus wil alles bij de Lidl halen. Als het dan vervolgens voor de Lidl al te moeilijk is om de blikjes tomatenpuree (!!!!!!!!) op voorraad te hebben, ben je wel heel sneu bezig. Wat is daar nou moeilijk aan? Inkopen, neerpleuren, verkopen. Het kan niet over de datum en echt zwaar of groot is het ook niet. Nu moest ik dus een heel stuk omfietsen en in de drukke, grote Jumbo, met alleen een blikje tomatenpuree, in de rij gaan staan. Grmblrr. Overigens is dit niet alleen met de tomatenpuree zo, maar ik vond het wel een tekenend voorbeeld.

3. Slechte radio-ontvangst
Dan woon je in Hilversum, mediastad van Nederland, en dan heb je zúlke slechte radio-ontvangst. Ik snap het echt niet. In de douche, in de keuken, in de slaapkamer, overal is het een precisie werk om ook maar íets van ontvangst te krijgen zonder al te veel ruis. Waar zijn al die lelijke antennes en torens dan in hemelsnaam voor? Het is ontzettend vervelend als ik wat muziek aan wil bij het werken aan school of schoonmaken, en vervolgens bij elke stap die ik zet, de radio alleen nog maar ruis uitkraamt. En ik wil gewoon radio luisteren, en niet met het geluid van mijn laptop, want dat klinkt alsof iemand met het praten door een wc-rolletje zijn stem probeert te versterken. Ik wil kunnen dansen op George Michael als ik de plee schrob en me kunnen concentreren dankzij Elbow als ik met een stom dossier voor school bezig ben, en niet alleen maar KRRRRKSSSSS KRRRRRGGGGG horen.

4. Niet-reagerende contactpersonen
Ik heb het hier niet over vrienden of vriendjes die nalatig zijn met het beantwoorden van hun whatsappjes, wat ook heel vervelend is, maar over mensen van wie je iets moet hebben. Ja, ik weet het, verkeerde opleiding gekozen. Ik snáp dat mensen wel wat beters te doen hebben dan de vragen van een studentje te beantwoorden. Ik snáp dat iedereen druk is. Maar alsjeblieft, hoeveel moeite is het om in ieder geval even te reageren. Even een teken van leven, of zelfs ingaan op wat ik vroeg. Het leukste is nog, als mensen aan de telefoon zeggen ‘mail me maar’, en dan vervolgens daar niet op reageren. Dan kun je hoog of laag springen, maar sta je niet op hun prioriteitenlijstje. Ook niet na een week lang stalken met mailtjes en telefoontjes. Meh.

5. Dat ik altijd vergeet om statiegeldflessen in te leveren
Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat er bij ons thuis een hele muur van statiegeldflessen staat. Ik neem ze elke keer braaf mee naar de supermarkt om in te leveren. Alleen ben ik, zodra ik de supermarkt binnenwandel, zo gefocust op wat ik moet halen en wat de handigste route is, dat ik die flessen helemaal vergeet – tot ik bij de kassa sta. Dan open ik de boodschappen tas om de boodschappen in te doen, en zie ik die lege flessen liggen. Het probleem is alleen dat de supermarkten hier gewoon al-tijd druk zijn, dus ik niet even heen en weer naar het inleverapparaat kan sprinten, want dan krijg ik wel héél veel boze blikken. Dus neem ik de flessen in kwestie maar weer mee naar huis en denk ik: ‘Achja, volgende keer, misschien.’

Ben ik de enige die altijd vergeet de flessen in te leveren?



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *