Sweet Baby Jesus Sinaasappelsalade

Voor sommigen teleurstellend, voor mijn lotgenoot-kookverslaafden een feestje, hierbij de kortverwachte eerste post. De Sweet Baby Jesus Sinaasappelsalade. De naam refereert aan wat ik dacht toen ik de eerste hap nam. Je zou er namelijk bijna van in God gaan geloven. Gelukkig kwam dit gerecht gewoon uit mijn eigen kleine handjes en kan ik lekker atheïstisch blijven.
Als Jamie Oliver-bakvis had ik al lange tijd zijn sinaasappelsalade op de planning staan, menu-wise. Het recept was eigenlijk in de vergetelheid geraakt, maar toen ik laatst mijn state of the art recepten-snelhechter (over on-inspirerend gesproken, een snelhechter!) doorspitte op zoek naar kookinspiratie, vond ik het recept terug in een oude Allerhande (PLAGIAAT verdorie).


Vandaag stond dus eindelijk deze sinaasappelsalade op het menu, en hij stelde zeker niet teleur!


Aangezien mijn lieftallige wederhelft (de man die op zondag het vleesch snijdt) deze avond niet thuis at, had ik het rijk voor mezelf. Vriendlief heeft een nogal andere voorkeur qua ingrediënten en smaakcombinaties, dus als meneer geen gebruik maakt van mijn daverende kookkunsten, kan ik los met ingrediënten die ik wel en hij juist niet lust. (Dit resulteert er vaak in dat ik in het weekend afwisselend spinazie, vissticks, pasta met courgette en crème frâiche, maaltijdsalades of hartige taart eet. Mij hoor je niet klagen!) 

Zal ik maar eens beginnen?
Oke! Dit recept is voor 1 persoon.
Gij neemt:
1 handsinaasappel, schoongeboend
1 rode ui, in halve ringen
1 flinke tl mosterd (Bij de Jumbo hebben ze voor 35 cent een pot prima mosterd, Tonoli, heet het)
1 zak gemengde (krul-)sla van 75 a 100g
1,5 el extra vierge olijfolie
1/2 bakje of handjevol platte peterselie (Geen krulpeterselie, dat is garnering voor een verjaardagstraktatieschaal van je oudtante, met leverworst, kaas en zilveruitjes. En ook gewoon minder smaakvol)

In het Allerhande-recept stonden ook nog kappertjes, maar die vind ik vies. Ook stond er specifiek ‘little gem’-sla in het recept, maar dat ziet er vooral schattig uit en is duur, enkel omdat het nu hip is. Net als quiche in de jaren 70 en pijnboompitten in de 00’s. En quinoa in 2014.

Nu het echte werk:
1. Rasp de schil (het oranje gedeelte) van de hele sinaasappel met een fijne rasp.
Snijd de sinaasappel verticaal door de helft (dus met het kroontje of naveltje naar boven). Op deze manier kun je straks de andere helft van de sinaasappel makkelijker van zijn partjes ontdoen.
Doe het sap van de éne helft van de sinaasappel bij de rasp en voeg de mosterd, olie en wat versgemalen peper en zout toe, en je hebt een dressing! (Olie altijd op het laatst toevoegen, dan kun je het beter mengen. Nog een tip: roer de mosterd los met een vork of kleine garde, anders blijft ie klonteren in je dressing)
2. Snijd van de andere helft v/d sinaasappel de oranje + witte schil eraf.
Snijd nu tussen de witte vliesjes de partjes eruit.
3. Snijd de peterselie fijn. Maar dan ook echt fijn. Niet zo half-om-half luie lapzwans-like zoals ik heb gedaan, want dat is gewoon niet heel lekker. (Verbeterpuntje dus, ja, ook ik maak fouten)
4. Pleur het allemaal op een bord en laat het er een beetje gezellig uitzien. KLAAR!
Maar serieus, leg die sla een beetje schattig neer, leg de partjes sinaasappel als smiley of zonnetje er bovenop, strooi de uienringen en peterselie eroverheen en drizzle de dressing er overheen alsof je de flamenco danst. Het is tenslotte een Spaans gerecht. (Stel je voor hoe heerlijk dit is bij tapas)(En een spaans wijntje)

Hoe smaakte het?
Dat fruit en sla in salades goed samengaan, daar was ik inmiddels wel achter. Bramen, meloen, perzik, je kunt het zo gek niet bedenken. Of eigenlijk wel. Maar ook dit was weer een ontzettend lekker en vooral verfrissende salade. Lekker zomers. Door de mosterd, rode ui en peper heeft het pit, en de sinaasappelpartjes en -dressing maken het zoet en fris. Eet dit niet met rucola of ijsbergsla, die hebben een te uitgesproken smaak in combinatie met de andere ingrediënten.
Het was bedoeld als bijgerecht bij mijn pasta met spinazie en uitgebakken spekjes, maar die heb ik na een half bordje aan de kant geschoven, want die salade rook niet alleen erg uitnodigend, door alle kleuren zag het er ook nog eens heel feestelijk en smakelijk uit. (En door de opmaak waande ik mij even Jamie Oliver)
Als er veel kleur in een gerecht zit, ben ik al om, maar deze salade maakte zijn verwachtingen meer dan waar. Knapperig, pittig, fris, en bij elke hap smaakt het weer net even anders. Wees niet te overdadig met de peterselie, deze vond ik overheersen (ik ook altijd met m’n enthousiasme). Als je de salade met dressing even een kwartier/halfuur laat staan trekt de smaak van de dressing in de sla, nog lekkerder! Ik denk dat het ook lekker zou zijn met wat plakjes rauwe ham (parmaham of een goedkopere versie). Al met al heeft het mij heerlijk gesmaakt en hoop ik dat jullie deze ook snel proberen. Misschien een beetje gek, sinaasappel in een salade in plaats van het sap in een glas op zondagochtend, maar echt het proberen waard!

(PS. Morgen maak ik een mini-Brie-quiche met ui en tijm. Heel jaren 70′, ik weet het, maar ZO lekker. Morgen op uw scherm!
Ook zal ik de komende tijd nog wat eerder gemaakte en geslaagde recepten online knallen en een paar van mijn signature-dishes verklappen.
HINT: aardappelkoekjes (huh?) en deze-moet-je-met-je-handen-eten-pitabroodjes met currygehakt en yoghurt-muntsaus, favoriet in huize Teerlink-Westerhof, of Westerhof-Teerlink, wat jij wilt)



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *